Dziedziczna składowa zachorowalności na migotanie przedsionków (AF) została dobrze opisana i obecnie wiadomo, że czynniki genetyczne odgrywają znaczącą rolę w etiologii tego schorzenia. Jednak wciąż niewiele wiadomo na temat związku między rodzinnym AF a ryzykiem wystąpienia nowego AF. Wprawdzie ryzyko wystąpienia migotania przedsionków w młodszym wieku jest większe u osób z obciążeniem rodzinnym, jednak wciąż nie określono jego wysokości w zależności od wieku wystąpienia AF u członków rodziny. Mimo że związek między AF u krewnych pierwszego stopnia a nowym zachorowaniem na AF nie ulega wątpliwości, tylko epizod AF u rodziców zaliczono do niezależnych czynników ryzyka wystąpienia tego schorzenia w kolejnym pokoleniu. Co więcej, wpływ loci na chromosomach 4q25, 16q22 oraz 1q21 na rodzinne występowanie AF wciąż nie został dokładnie poznany. Badacze z Framingham Heart Study stworzyli ostatnio skalę służącą do oceny ryzyka wystąpienia AF, jednak rodzinne AF nie zostało uwzględnione jako potencjalny czynnik ryzyka. Dlatego też autorzy przeprowadzili badanie dotyczące związku między potencjalnym ryzykiem wystąpienia AF a epizodem AF u krewnych pierwszego stopnia.
Do badania wykorzystano dane uczestników z badania Framingham Heart Study rozpoczętego w 1948 roku. Uczestnicy należeli do jednej z dwóch grup: grupy pierwotnej lub grupy potomków; mieli co najmniej 30 lat, nie stwierdzono u nich AF podczas wstępnego badania oraz co najmniej 1 rodzic lub rodzeństwo byli również członkami badania. W badaniu przeanalizowano wystąpienie AF w ciągu 8 lat. Analiza trwająca do 31 grudnia 2007 roku objęła 4421 osób (średnia wieku = 54 ± 13 lat; kobiety stanowiły 54%), które poddano 11 971 badaniom wstępnym. Dane do badania pochodziły z analiz klinicznych, historii chorób, badań przedmiotowych lub z zapisów EKG. Następnie uczestnicy byli klasyfikowani do 2 grup, w zależności od wystąpienia u nich migotania lub trzepotania przedsionków. Rodzinne AF zdefiniowano jako wystąpienie AF u krewnego pierwszego stopnia przed badaniem rozpoczynającym 8-letni okres obserwacji. Za przedwczesne rodzinne wystąpienie AF uznano epizod wystąpienia AF u krewnego pierwszego stopnia w wieku ≤ 65 lat. Ujęte w badaniu czynniki ryzyka, inne niż rodzinne AF, pochodziły z opublikowanego wcześniej modelu prognostycznego. Zaliczono do nich: wiek, płeć, BMI, skurczowe ciśnienie tętnicze krwi, terapię hipotensyjną, odstęp PR, znaczny szmer serca (skurczowy — co najmniej stopień 3 z 6 — lub rozkurczowy) oraz niewydolność serca.
Podczas 8-letniego okresu obserwacji AF odnotowano u 440 uczestników. Na jednego pacjenta przypadło 1–10 krewnych I stopnia (mediana = 3). Rodzinne AF dotyczyło 1185 uczestników (26,8%), a przedwczesne rodzinne AF wystąpiło wśród 351 osób (7,9%). Rodzinne AF odnotowano w 2393 badaniach wstępnych, z czego liczby ojców, matek oraz rodzeństwa wynosiły odpowiednio: 1163, 1068 oraz 404. Łączna suma powyższych przypadków przewyższa liczbę uczestników z rodzinnym AF, ponieważ wielokrotnie epizody AF u krewnych przyczyniały się do odnotowania rodzinnego AF u kilku osób jednocześnie powiązanych z danym krewnym. Wśród uczestników z rodzinnym AF liczba krewnych wynosiła od 1 do 5 (mediana = 1). Około 98% uczestników miało nie więcej niż 2 krewnych z AF. Migotanie przedsionków występowało znacznie częściej u osób z rodzinnym AF niż u osób bez rodzinnego AF (całkowity stosunek zdarzeń to odpowiednio 5,8% v. 3,1%). Związek ten nie został osłabiony po przeprowadzeniu analizy wieloczynnikowej uwzględniającej inne czynniki ryzyka, takie jak: wiek, płeć, BMI, skurczowe ciśnienie tętnicze, terapia hipotensyjna, odstęp PR, szmer serca, niewydolność serca, wiek x szmer serca oraz wiek x niewydolność serca (HR = 1,40; 95% CI 1,13–1,74; p = 0,002). Związku tego nie zmieniły też istotnie usunięcie z modelu odstępu PR, wprowadzenie wskaźników pochodzących z pierwotnej skali ryzyka AF ani włączenie do modelu cukrzycy lub innych chorób dziedzicznych związanych z AF. Zbadano również związek między ryzykiem AF a wzrastającą liczbą chorych krewnych I stopnia (HR = 1,24; 95% CI 1,05–1,46 na chorego członka rodziny). Związek ten nie został zaburzony po przeprowadzeniu analizy wieloczynnikowej uwzględniającej rozmiar rodziny. Wśród uczestników z rodzinnym AF, wraz ze spadkiem wieku najmłodszego krewnego z AF, zaobserwowano wzrost ryzyka schorzenia w funkcji logarytmicznej (HR = 1,32 dla każdego spadku wieku o 10 lat; 95% CI 1,12–1,56; p < 0,001). W podgrupie 2861 uczestników, których genotyp był znany, związek między rodzinnym AF a wzrostem AF był podobny do zaobserwowanego wśród wszystkich uczestników badania (5,8% v. 2,3% odpowiednio dla osób z rodzinnym AF oraz bez niego) (HR = 1,43; 95% CI 1,13–1,83; p = 0,003). Spośród różnych zbadanych cech rodzinnego AF przedwczesne rodzinne AF poza tradycyjnymi czynnikami ryzyka zostało powiązane w największym stopniu z ulepszoną dyskryminacją [tradycyjne czynniki ryzyka: statystyka C 0,842 (95% CI 0,826–0,858); przedwczesne rodzinne AF: statystyka C 0,846 (95% CI 0,831–0,862); p = 0,004]. Niewielkie zmiany w zintegrowanym ulepszeniu dyskryminacyjnym zaobserwowano w przedwczesnym rodzinnym AF (2,1%). Sieciowa poprawa przeklasyfikowania (z wykorzystaniem progów 8-letniego ryzyka w wysokości: < 5%, 5–10% oraz > 10%) nie zmieniła się znacząco w przedwczesnym rodzinnym AF (wskaźnik statystyki 0,011; 95% CI 0,021–0,042; p = 0,51), mimo że sieciowe przeklasyfikowanie bez kategoryzacji uległo poprawie (wskaźnik statystyki 0,127; 95% CI 0,064–0,189; p = 0,009).
Podsumowując, w badaniu wykazano, że uwzględnienie rodzinnego migotania przedsionków, zwłaszcza przedwczesnego rodzinnego AF, nieznacznie wpływa na polepszenie oceny ryzyka wystąpienia nowego AF w porównaniu z użyciem jedynie tradycyjnie przyjętych czynników ryzyka. Opisany wzrost skuteczności oceny ryzyka AF nie został zaburzony nawet po wieloczynnikowej analizie z uwzględnieniem czynników genetycznych. Mimo licznych zalet badania (takich jak wielopokoleniowa struktura badanej grupy czy systematyczne ustalanie czynników ryzyka) badacze napotkali kilka ograniczeń. Przede wszystkim uczestnicy analizy byli Europejczykami, więc wnioski mogą nie być jednakowe dla wszystkich populacji. Po drugie, nie wszyscy członkowie rodzin zostali włączeni do badania. Co więcej, badacze przypuszczają, że możliwe jest występowanie innych loci, które warunkują zachorowalność na AF i wpływają na występowanie rodzinnego AF. Dodatkowo, do dokładniejszego zbadania wpływu AF u matek i ojców na wystąpienie AF u potomstwa wymagana jest większa liczba uczestników. Sugeruje się również podjęcie próby zbadania wpływu AF u dalszych krewnych na ryzyko wystąpienia AF. Dlatego też wyniki przedstawione w badaniu mogą tłumaczyć przyszłe wysiłki naukowców mające na celu zidentyfikowanie nowych wariantów genów bądź czynników środowiskowych biorących udział w patogenezie AF.