Pierwotna angiolastyka wieńcowa (PCI) jest preferowaną metodą przywracania przepływu w naczyniach wieńcowych u chorych z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI), jeżeli jest wykonywana przez doświadczonego operatora i spełnione są kryteria dotyczące czasu od początku objawów do rozpoczęcia zabiegu. Dołączenie do leczenia abciksimabu poprawia mikrokrążenie wieńcowe w mechanizmie zapobiegania mikroembolizacji i rozpuszczania zakrzepu oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Skuteczność abciksimabu podawanego dożylnie (i.v.) została potwierdzona w wielu badaniach klinicznych z randomizacją. Podanie leku bezpośrednio do naczynia wieńcowego (i.c.) zwiększa jego lokalne stężenie, co może skutkować silniejszym działaniem hamującym płytki, a co za tym idzie – poprawą efektów terapeutycznych. W omawianym otwartym badaniu z randomizacją autorzy porównują wpływ podawania abciksimabu dożylnie z podaniem dowieńcowo dawki nasycającej na występowanie zjawiska no reflow i wielkość zawału ocenianą metodą rezonansu magnetycznego. Do badania zakwalifikowano kolejnych 154 chorych ze STEMI leczonych PCI. Do kryteriów wyłączających z badania należało wcześniejsze leczenie fibrynolityczne, stwierdzana alergia na heparynę, aspirynę i abciksimab, poważne krwawienia, ciąża, duże zabiegi chirurgiczne w ciągu ostatnich 4 tygodni oraz wstrząs kardiogenny z koniecznością mechanicznej wentylacji. Chorzy otrzymywali dowieńcowo (77 chorych) albo dożylnie (77 chorych) bolus abciksimabu w dawce 0,25 mg/kg masy ciała, a następnie u wszystkich kontynuowano wlew dożylny przez 12 godz. w dawce 0,125 µg/kg/min (maksymalnie 10µg/min). Dowieńcowo podawano lek przez cewnik prowadzący, w chwili kiedy uzyskano udrożnienie naczynia prowadnikiem angioplastycznym. Bolus dożylny podawano jak najwcześniej, nawet przed rozpoczęciem PCI. Wszyscy chorzy przed zabiegiem otrzymali 500 mg aspiryny i heparynę i.v. (60 U/kg masy ciała) oraz 600 mg klopidogrelu, jeżeli nie został podany wcześniej. Leczenie klopidogrelem w dawce 75 mg dziennie kontynuowano przez 9 mies.
Te dwie grupy chorych nie różniły się istotnie pod względem klinicznym, demograficznym i stosowanego leczenia. W badaniu angiograficznym oceniano przepływ wg TIMI (ang. Trombolisis In Myocardial Infarction) w naczyniu odpowiedzialnym za zawał oraz stopień perfuzji miokardium przed i po zabiegu. W zapisach EKG wykonywanych przed i po PCI analizowano różnice w uniesieniu odcinka ST. Wielkość zawału pośrednio oceniano na podstawie stężenia kinazy fosfokreatynowej (CPK), które oceniano co 6 godz. przez 2 dni. Drugą stosowaną metodą było badanie z użyciem rezonansu magnetycznego (MRI). Badania wykonywano aparatem 1.5T, oceniając wielkość zawału liczoną jako procent masy lewej komory oraz rozmiar ograniczenia mikrokrążenia.
Pierwszorzędowym punktem końcowym w tym badaniu była właśnie ocena wielkości zawału i uszkodzenia mikrokrążenia w MRI. Drugorzędowym punktem końcowym były wyniki analizy uniesienia odcinka ST jako pośredni wskaźnik tkankowej perfuzji miokardium, angiograficzna ocena przepływu TIMI i stopnia perfuzji, enzymatyczna ocena wielkości zawału mierzona jako pole pod krzywą wykresu wartości CPK. Kliniczny drugorzędowy punkt końcowy zawierał ocenę śmiertelności, konieczności zabiegu rewaskularyzacji oraz nowych epizodów niewydolności krążenia.
Średni czas wykonania badania MRI od zabiegu PCI wynosił 2 dni. W grupie dowieńcowego podawania leku średni rozmiar zawału wynosił 15,1% (6,1–25,2%), a 23,4% (13,6–33,2%) w grupie dożylnego podania (p=0,01). Stopień uszkodzenia mikrokrążenia był znamiennie mniejszy w grupie dowieńcowego podania abciksimabu (p=0,01). U chorych z zawałem serca ściany przedniej korzyści z podania dowieńcowego oceniane przy użyciu tych dwóch parametrów były jeszcze silniej wyrażone. Nie stwierdzono natomiast istotnych różnic między grupami w wielkości frakcji wyrzutowej oraz indeksów objętości końcoworozkurczowej i końcowoskurczowej. Wielkość zawału oceniana jako pole pod krzywą poziomu CPK korelowała z wynikami uzyskanymi w MRI i wskazywała na korzyści wynikające z podania dowieńcowego leku. Analiza porównawcza rozkładu odcinka ST w badaniach EKG potwierdziła również wyższość podania dowieńcowego abciksimabu nad dożylnym (p=0,006). Po PCI stwierdzono przepływ TIMI 3 u ok. 85% chorych – nie stwierdzono istotnych różnic między dwoma grupami, zarysował się jedynie trend do poprawy perfuzji w grupie dowieńcowego podania leku (p=0,09). W trakcie 30 dni obserwacji zarejestrowano 2 zgony (2,6%) w grupie dowieńcowego podania abciksimabu, a 3 (3,9%) w grupie podania dożylnego. U chorych, którzy otrzymali bolus i.c., stwierdzono mniej powtórnych zawałów (0 vs 2,6%), konieczności ponownych rewaskularyzacj (0 vs 2,6% ), nowych epizodów niewydolności krążenia (2,6 vs 6,5%). Również częstość występowania złożonych, poważnych powikłań sercowych w grupie dowieńcowego podania abciksimabu była mniejsza (5,2 vs 15,6% ) (p=0,06).
We wnioskach autorzy podkreślają przewagę podawania i.c. abciksimabu u chorych ze STEMI leczonych pierwotną PCI, zwłaszcza jeżeli chodzi o wpływ na wielkość zawału, stopień uszkodzenia mikrokrążenia oraz poprawę perfuzji mięśnia sercowego.